Κάθε εξωτερική εκδήλωση στο φυσικό πεδίο, όπως το αστρονομικό φαινόμενο της έκλειψης, αποτελεί την αντανάκλαση μιας εσωτερικής κατάστασης. Η εξωτερική πραγματικότητα είναι ο τελευταίος αποδέκτης ενέργειας και όχι η πηγή της όπως έχει συνηθίσει να πιστεύει ο κοινός νους.

Σε υλικό επίπεδο, μια έκλειψη δεν είναι τίποτε άλλο από από τη διέλευση της Σελήνης μπροστά από τον Ήλιο (ηλιακή), ρίχνοντας τη σκιά της στη Γη. Αντίστοιχα όταν η Γη παρεμβάλλεται ανάμεσα στη Σελήνη και τον Ήλιο (σεληνιακή), ρίχνει τη σκιά της στη Σελήνη.

Αυτό το φαινόμενο έχει βαθιά συμβολική σημασία και ενεργειακό αντίκτυπο σε κάθε μορφή ζωής. Πρώτα από όλα, είναι ένα γεγονός ορατό αποκλειστικά από γεωκεντρική οπτική. Κάτι που το καθιστά μια «οικογενειακή» υπόθεση μεταξύ της Γης και της Σελήνης σε αυτή τη μικρή γειτονιά του σύμπαντος. Μια σχέση που μας δείχνει πως η μία εμποδίζει το φως του ήλιου να φτάσει στην άλλη. Κάτι που ακούγεται παρεμβατικό, αλλά από εσωτερική οπτική γίνεται για έναν πολύ καλό λόγο.

Δράκοι και βασιλιάδες

Στην αρχαία Κίνα πίστευαν πως οι εκλείψεις προκαλούνταν από έναν δράκο που καταβρόχθιζε τον Ήλιο. Για να τον τρομάξουν, οι άνθρωποι έβγαιναν στους δρόμους χτυπώντας τύμπανα και τσουκάλια. Σε έναν έντονα γραφειοκρατικό και οργανωμένο πολιτισμό όπως ο κινέζικος, αυτό το φαινόμενο δεν ήταν απλά δεισιδαιμονία αλλά και μία προσπάθεια να διορθώσουν το κοσμικό «λάθος».

Στην αρχαία Μεσοποταμία, Βαβυλώνιοι και Ασσύριοι είχαν αναπτύξει τα μαθηματικά και την αστρονομία, σε σημείο που μπορούσαν να προβλέψουν τις εκλείψεις. Για αυτούς αντιπροσώπευε έναν από τους πλέον αρνητικούς οιωνούς και προμήνυε ενδεχόμενο θάνατο ηγεμόνα. Για να αποφύγουν κάτι τόσο δυσμενές ανέπτυξαν το τελετουργικό του «αντικαταστάτη βασιλιά».

Γνωρίζοντας την ημέρα της επερχόμενης έκλειψης και για μια περίοδο που κρατούσε ως και εκατό μέρες, αφαιρούσαν από τον βασιλιά τα επίσημα ενδύματα, έπαυαν να τον ανακαλούν με τον τίτλο του και τον μετέφεραν σε συγκεκριμένο χώρο για προστασία. Συνέχιζε να ασκεί τα καθήκοντά του, μακριά από τη δημόσια προβολή.

Στη θέση του ενθρόνιζαν προσωρινά κάποιον φυλακισμένο ή απλό πολίτη ο οποίος χαιρόταν όλες τις αυλικές ανέσεις όπως δώρα και καλό φαγητό. Ωστόσο,  συγκεκριμένη μέρα που όριζαν οι αστρολόγοι του παλατιού, ο αντικαταστάτης θανατώνονταν με δηλητήριο ή άλλον τρόπο, για να εκπληρωθεί η «προφητεία» της έκλειψης. Στη συνέχεια επανάφεραν τον πραγματικό βασιλιά και έτσι πίστευαν ότι διασφαλιζόταν η σταθερότητα του καθεστώτος.

Από εκείνη την εποχή μέχρι σήμερα, η ανθρωπότητα έχει προχωρήσει πολύ. Από τη νοοτροπία της ζωώδους επιβίωσης, όπου η φύση αντιμετωπιζόταν ως απειλή, σε αυτή της πλανητικής συνειδητότητας, της κατανόησης των βασικών φυσικών νόμων και κυρίως: της πνευματικής διεύρυνσης.

Και ενώ έχουμε ακόμα πολύ δρόμο, η πρόοδος που έχει γίνει καθιστά διαθέσιμη τη νοητική και διαισθητική γνώση ότι δεν υπάρχει τίποτα εγγενώς αρνητικό στο σύμπαν. Αντίθετα όλα τα γεγονότα και ειδικά τα προκλητικά, μας ωθούν προς επίλυση, θεραπεία και εξέλιξη.

Παρ’όλα αυτά, τα κατάλοιπα αρχαίων ξεπερασμένων αντιλήψεων είναι ακόμα ενεργά στους αστρολόγους και πολλοί θεωρούν τις εκλείψεις σαν κάτι κακότυχο.

Σκοτάδι και αποκάλυψη

Μια γενική και αποδεκτή από την επιστήμη κατηγοριοποίηση του ανθρώπινου εγκεφάλου είναι αυτή σε τρεις βασικές δομές: τον ερπετοειδή εγκέφαλο, το λιμβικό σύστημα (παλαιοθηλαστικό) και τον νεοφλοιό (neocortex).

Κατά τη διάρκεια μιας έκλειψης χάνεται το φως για μερικά λεπτά με αποτέλεσμα να ενεργοποιηθεί το ζωώδες ερπετοειδές τμήμα το οποίο παράγει το ενστικτώδες τραύμα αποκοπής από την Πηγή και την ανάγκη άμεσης επιβίωσης. Σε ψυχολογικό επίπεδο, το προσωρινό «σκοτάδι» προσφέρει την ευκαιρία σε θαμμένους φόβους να αναδυθούν στην επιφάνεια. Ανασφάλειες που το άτομο έχει αποφύγει, έχει κρύψει «κάτω από το χαλί», επανεμφανίζονται με τον οργανισμό να νιώθει ότι βρίσκεται σε κίνδυνο.

Αυτό με τη σειρά του επηρεάζει το λιμβικό σύστημα που σχετίζεται με τα συναισθήματα, τη μνήμη, την κοινωνικοποίηση κ.α. Ως συνέπεια πυροδοτούνται έντονες συμπεριφορές, απότομες αντιδράσεις και συναισθηματική ακρότητα. Δεν είναι τυχαίο ότι σε συλλογικό επίπεδο, απροσδόκητες και μεγάλες οικονομικές μεταπτώσεις όπως σε χρηματιστήρια και κρυπτονομίσματα, παρατηρούνται σε περιόδους εκλείψεων καθώς ο μέσος άνθρωπος τείνει να λειτουργεί σπασμωδικά και να παρασύρεται εύκολα.

Η ανθρωπότητα πλέον δεν χρειάζεται να λειτουργεί αποκλειστικά με αυτές τις περιοχές του εγκεφάλου που προέρχονται από το προϊστορικό παρελθόν μας. Το τρίτο τμήμα, ο νεοφλοιός, είναι υπεύθυνος για τη λογική, τη φαντασία, την ικανότητα για σύνθετη σκέψη, την ηθική, τα μαθηματικά και την αυτεπίγνωση. Χάρη σε αυτόν μπορούμε να διαχειριστούμε οποιαδήποτε κατάσταση με αποταύτιση και να την χρησιμοποιήσουμε για ψυχολογικές συνειδητοποιήσεις και πρόοδο.

Για τον αναζητητή της Αλήθειας που κατανοεί πως οι λύσεις βρίσκονται εσωτερικά, η έκλειψη παύει να είναι ένα σοκαριστικό γεγονός και μετατρέπεται σε ένα ταχύρρυθμο μάθημα πνευματικής εξέλιξης. Του αποκαλύπτει κάτι που είχε αφήσει άλυτο. Του προσφέρει την ευκαιρία να ρίξει φως σε μια ξεχασμένη πτυχή της ζωής του. Τον βοηθάει να αναλάβει ευθύνη και να δυναμώσει κάποιους πνευματικούς μυς που είχε αγνοήσει.

Εισερχόμενοι σε μια περίοδο εκλείψεων, είναι σημαντικό να θυμόμαστε τα παραπάνω. Αν η πλανητική γεωμετρία του γενέθλιου χάρτη μας επηρεάζεται από τις μοίρες των εκλείψεων, τότε μας δίνεται αυτό το δώρο αφύπνισης. Ένα σινιάλο ότι ολοκληρώνεται μια κατάσταση της οποίας το φως σβήνει και δημιουργείται χώρος για να γεννηθεί κάτι νέο με την άμεση επιστροφή του.

Το ερώτημα είναι αν θα επιτρέψουμε στον εαυτό μας να ολοκληρώσει αυτή τη διαδικασία. Θα μετουσιώσουμε το ασυνείδητό μας σε συνειδητό βαδίζοντας μπροστά στο μονοπάτι ενσάρκωσής μας ή θα κρύψουμε τον βασιλιά, βάζοντας στη θέση του ένα προσωπείο μέχρι να περάσουν τα «δύσκολα»;