Η προσπάθεια κατανόησης της φύσης του χρόνου αποτελεί μια εγγενή ανάγκη του νου. Επιστημονικά, δεν είναι ξεκάθαρο πότε ο άνθρωπος κατάφερε να φτάσει στο επίπεδο της αυτεπίγνωσης, δηλαδή της ικανότητας να αναστοχάζεται και να μπορεί να σκέφτεται για την ίδια του την ύπαρξη. Αστρολογικά, η εσωτερική επιρροή του Σειρίου και η αυξανόμενη ανταποκριτικότητα του ανθρώπου σε αυτόν κατά την διάρκεια των χιλιετιών, λέγεται ότι κατέστησε την αυτοσυνείδηση δυνατή.

H μετάβαση-ορόσημο για την εξέλιξη, τοποθετείται περίπου 100 χιλιάδες χρόνια πριν. Τα πρώτα ευρήματα χαραγμένων συμβόλων, ζώων ή και αστερισμών σε σπηλιές, μαρτυρούν την ικανότητα του Homo sapiens να κατανοεί αφηρημένα νοήματα αλλά κυρίως, την επιθυμία και την ανάγκη του να τα εκφράζει.

Η εμμονή της μνήμης (1931) ~ Salvador Dalí

Η απόκτηση επίγνωσης της ατομικότητάς μας ως πεπερασμένα όντα (προσωπικότητα) και η χρήση του νοητικού, αυτόματα δημιούργησε και την αίσθηση του χρόνου.

Σκέψη χωρίς χρόνο δεν μπορεί να υπάρξει – ούτε το αντίστροφο.

Αφενός, η σκέψη είναι ένα μεγάλο δώρο που μας βοηθά στην οργάνωση και κατανόηση του κόσμου. Αφετέρου, μπορεί να λειτουργήσει μόνο στη γραμμικότητα του χρόνου, διότι βασίζεται αποκλειστικά στην μνήμη του παρελθόντος και στην προβολή προς το μέλλον.

Εξ ορισμού είναι περιορισμένη και ανίκανη να λειτουργήσει στην απειροσύνη του παρόντος. Ο ρόλος της είναι διαχωριστικός κι όχι ενωτικός. Για αυτό και η ταύτιση μαζί της μπορεί να αποβεί σε μια σημαντική παγίδα: την αιχμαλωσία στον εγωισμό του κατώτερου νου, την ακατάπαυστη σκέψη και την χρήση της για θέματα που δεν είναι ικανή να διαχειριστεί. Όπως υπαρξιακά ζητήματα κι οτιδήποτε απαιτεί την ανώτερη λειτουργία της διαίσθησης κι όχι την κατώτερη της λογικής. Ένα εμπόδιο που κάθε μαθητής του εσωτερισμού, κάποια στιγμή χρειάζεται να αντιμετωπίσει.

Αυτή είναι και μια βασική χρησιμότητα της Αστρολογίας: Η δυνατότητα να διαχειρίζεται, να μετρά, να οργανώνει τον χρόνο και τελικώς να απελευθερώνεται από αυτόν.

Κι ερχόμαστε σε μια θεμελιακή αρχή προσέγγισης ενός αστρολογικού χάρτη, που ελάχιστα συζητείται. Τον διαχωρισμό του χρόνου σε υποκειμενικό κι αντικειμενικό, σε βραχυπρόθεσμο και μακροπρόθεσμο. Στην φυλακή της υπνωτισμένης καθημερινότητας και στην ατέρμονη πνευματική εξέλιξη της απόλυτης ελευθερίας.

Μια διάκριση πάνω στην οποία βασίζεται η ψυχική πρόοδος του ανθρώπου και το πώς μπορεί να μεταβεί από την προσκόλληση στο γήινο εγώ, προς την έκφραση της ψυχής.

Δύο κατευθύνσεις

Κάτι που  όλοι οι άνθρωποι μπορούν να καταλάβουν με ευκολία είναι ότι ο Ήλιος κι όλα τα ουράνια σώματα πάνω στην εκλειπτική (το μονοπάτι που διαγράφει ο Ήλιος στον ουρανό), κάθε πρωί αναδύονται στην Ανατολή και κάθε απόγευμα βασιλεύουν στη Δύση. Ποιος θα μπορούσε να υποστηρίξει πως αυτή δεν είναι η φυσιολογική κατεύθυνση των πραγμάτων;

Κι όμως, αυτή η πορεία αντιπροσωπεύει τα ανθρώπινα δεσμά, τον φαύλο κύκλο μέρας και νύχτας. Την προσκόλληση στην καθημερινότητα του ξυπνώ, δουλεύω, τρώω, αναζητώ απολαύσεις, αποφεύγω αντιστάσεις, ψάχνω προσωρινές αποδράσεις, κοιμάμαι κι επαναλαμβάνω τον κύκλο με προσδοκία να έρθει το σαββατοκύριακο ή οι διακοπές του καλοκαιριού. Ένα κελί επιβίωσης ανάμεσα σις όχθες της ηδονής και του πόνου, μέχρι να ολοκληρωθεί άλλη μια ενσάρκωση.

Μια κίνηση που κατά την διάρκεια ενός 24ωρου, μπορεί κανείς να παρατηρήσει σε έναν αστρολογικό χάρτη ή στον νυχτερινό ουρανό, πως είναι φαινομενικά αντίθετη με τη θέση των αστερισμών κι αντίστοιχα των 12 οίκων.

Η φυσική σειρά των 12 ζωδιακών αστερισμών είναι τοποθετημένη από την Δύση προς την Ανατολή.

Αφενός η πρώτη κατεύθυνση (υποκειμενική) είναι βραχυπρόθεσμη και διαρκεί ένα 24ωρο. Καθορίζεται από την περιστροφή της Γης γύρω από τον εαυτό της. Μια “εγωκεντρική” περιστροφή που δίνει την εντύπωση πως ολόκληρος ο ουράνιος θόλος ταξιδεύει γύρω από τον άνθρωπο και την προσωπική του ζωή.

Αφετέρου η δεύτερη κατεύθυνση (αντικειμενική) είναι μακρόπνοη και δεν έχει αρχή ούτε τέλος. Θα μπορούσε για παράδειγμα να οριστεί  από τις 27 μέρες της σεληνιακής πορείας στα 12 ζώδια, τα 248 χρόνια της επιστροφής του Πλούτωνα ή ακόμα μεγαλύτερους αστρολογικούς κύκλους χιλιετιών.

Σε αυτό το σημείο η αστρολογία προσφέρει τα μέγιστα στο να βοηθήσει τον άνθρωπο να πραγματοποιήσει τη μετάβαση. Η πρωτεύουσα λειτουργία της δεν είναι φυσικά η πρόβλεψη: Μια συνήθεια που προέρχεται από την ανάγκη του ανθρώπινου εγωισμού να καλύψει τις ανασφάλειές του και την ανικανότητα να αποδεχτεί και να εργαστεί το παρόν. Το μεγάλο δώρο της είναι η αυτογνωσία κι ο προσχεδιασμός της ατομικής μας εξέλιξης μέσα από τους συμπαντικούς σπειροειδείς κύκλους.

Η ανάληψη από τον υποκειμενικό στον αντικειμενικό χρόνο πραγματοποιείται μέσω της μετατόπισης της συνείδησης. Δηλαδή μέσω της προσπάθειας του ατόμου να παύσει να λειτουργεί στον δυισμό που περιγράψαμε παραπάνω και να συγκεντρωθεί στο εσωτερικό πνευματικό μονοπάτι και στο άχρονο Παρόν. 

Η συνήθης χρήση της αστρολογίας μέχρι τώρα επικεντρώνεται στην εξέταση μεμονωμένων γεγονότων χωρίς την ένταξη τους σε έναν γενικότερο κύκλο εξέλιξης. Με αυτόν τον τρόπο, ο κατώτερος νους εξαναγκάζεται να τα διακρίνει κοντόφθαλμα σε θετικά ή αρνητικά. Κάτι που πηγαίνει αντίθετα με την φύση της ίδιας της αστρολογίας. Έτσι διασπάται η έννοια της πνευματικής προόδου και διαστρεβλώνεται η αίσθηση της πραγματικότητας για τον άνθρωπο, μειώνοντάς τον σε ένα αδύναμο ον που ψάχνει την καλοπέραση ή την αποφυγή του πόνου.

Πώς όμως αναγνωρίζεται η πορεία του αντικειμενικού χρόνου σε έναν χάρτη; Αυτό ξεκινάει με τη συνειδητοποίηση ότι κάθε πλανητική θέση είναι ένας σταθμός μιας μεγαλύτερης κυκλικής πορείας.

Για παράδειγμα μια σύνοδος (0°, ευθυγράμμιση πλανητών) σηματοδοτεί εκκίνηση, διότι οι πλανήτες εγκαινιάζουν ένα νέο ταξίδι. Στο πρώτο τους τετράγωνο (90°), η διαδρομή αυτή συναντάει τις πρώτες αντιστάσεις, διότι όταν ξεκινάς κάτι, καταλαμβάνεις χώρο και αναπόφευκτα βρίσκεις εμπόδιο. Στην περιορισμένη αστρολογική οπτική, το τετράγωνο αντιμετωπίζεται σαν κάτι αρνητικό που δημιουργεί προβλήματα και απογοητεύσεις. Με βάση την ολιστική οπτική όμως, γίνεται κατανοητό ότι το αύξον τετράγωνο απλώς απαιτεί ανακατεύθυνση δράσης και είναι δείκτης επίτευξης και προόδου.

Αντίστοιχα λειτουργεί η εσωτερική ερμηνεία για κάθε πλανητική συσχέτιση, μικρής διάρκειας (όπως οι 29.5 μέρες του ηλιοσεληνιακού κύκλου) ή αιώνων (πχ. ο συνοδικός κύκλος Πλούτωνα – Ποσειδώνα με διάρκεια μισή χιλιετία). Αυτό επιτρέπει τόσο την διαχείριση της καθημερινότητάς μας για έναν πιο υγιή τρόπο ζωής, όσο και την βαθύτερη ψυχική μας πορεία στο απώτερο μέλλον. Κάθε όψη παρέχει ένα καθοδηγητικό μήνυμα που αν επεξηγηθεί εσωτερικά, μετατοπίζει την συνείδηση και μπορεί να φέρει μόνο εξέλιξη.

Πηγές:

• Rudhyar, Dane. The Astrology of Personality: A Re-Formulation of Astrological Concepts and Ideals, in Terms of Contemporary Psychology and Philosophy, 1936. New York: Lucis Publishing Company (Lucis Trust).

• Rudhyar, Dane. The Clock of Your Inner Life, Horoscope Magazine, August 1967.

• Rudhyar, Dane. An Astrological Triptych: The Illuminated Road, Santa Fe, New Mexico: Aurora Press, 1968.