357 π.Χ - 2026:
Η Γοητεία της εξουσίας και η τριπλή σύνοδος στον Λέοντα

«Φίλιππε, θυμήσου πως είσαι άνθρωπος».

Η φράση που έβαλε ο Φίλιππος Β’ να του υπενθυμίζουν τρεις φορές κάθε πρωί, φοβούμενος μήπως τον κυριεύσει η έπαρση.

Για πρώτη φορά μετά το 357 π.Χ., από τις 14 ως τις 16 Νοεμβρίου 2026, ο Άρης, ο Δίας και ο Νότιος Δεσμός συναντιούνται στον Λέοντα σε σύνοδο ακριβείας (< 1°).

Για να κατανοήσουμε την εκδήλωση αυτής της ευθυγράμμισης ιστορικά, χρειάζεται να δούμε πρώτα τι αντιπροσωπεύουν σε γενικές γραμμές οι παραπάνω θέσεις.

Λέων – 1η ακτίνα Δύναμης και Θέλησης

Ένα πύρινο ζώδιο ηγεσίας, λάμψης, κυριαρχίας και εδραίωσης. Μπορεί να λειτουργήσει είτε με καταστροφική έπαρση είτε με ακτινοβολούσα καρδιακή αγάπη.

Ανήκει στην 1η ακτίνα της Δύναμης και Θέλησης. Οι οντότητες αυτής της ακτίνας «συντρίβουν τον δρόμο τους προς την ενσάρκωση» και «οικειοποιούνται δυναμικά ό,τι χρειάζονται».

Στην κατώτερη εκδήλωση:
• Έχουν έντονη επιθυμία για κυριαρχία και εξουσία.
• Έχουν αδιαλλαξία και μη ανοχή σε εμπόδια.
• «Στέκουν μόνες τους σε μια υπερήφανη απομόνωση, αγαλλιάζοντας με την ισχύ τους και την ασπλαχνία τους».

Στην ανώτερη έκφραση:
• Οι ποιότητες της 1ης ακτίνας μετουσιώνονται σε νοήμονα χρήση της δύναμης μέσω της οποίας εφαρμόζεται το Θείο Σχέδιο.
• Χρησιμοποιούν τη δύναμη της καταστροφής για να εξαγνίσουν και να προετοιμάσουν το έδαφος για τους Χτίστες που ακολουθούν (επόμενες ακτίνες).
• Η Δύναμη γίνεται αντιληπτή με κύριο όπλο την Αγάπη.

Μερικές από τις Γοητείες στις οποίες υποκύπτουν:
• Η γοητεία της σωματικής δύναμης.
• Η γοητεία του εγωκεντρισμού και της προσωπικής ισχύος.
• Η γοητεία του «ενός που βρίσκεται στο επίκεντρο».
• Η γοητεία της εξουσίας και του ευρέος ελέγχου.
• Η γοητεία του Μεσσία στον πολιτικό χώρο.

Άρης – Η ενέργεια της Δράσης

Είναι ο κατεξοχήν πλανήτης δράσης, σωματικής έκφρασης, πρωτοβουλίας, αποφασιστικότητας και πολεμικής ισχύος. Είναι η σπίθα που θέτει σε κίνηση την ύλη για να επιτευχθούν οι στόχοι μας.

Στην κατώτερη εκδήλωση εκφράζεται με επιθετικότητα, σκληρότητα και εξάντληση της ενέργειάς του για το προσωπικό συμφέρον. Στην ανώτερη έκφραση μετουσιώνεται σε πνευματική ανδρεία, εστιασμένη δράση για έναν ανώτερο σκοπό και αφοσίωση προς το Θείο Σχέδιο.

Δίας – Η ενέργεια της Διεύρυνσης

Ο Δίας αντιπροσωπεύει τις ποιότητες της διεύρυνσης πέρα από την ατομικότητα και τον μικρόκοσμο του εγωισμού. Σχετίζεται με έννοιες όπως επέκταση, αφθονία, μεγαλοψυχία, όραμα και εξερεύνηση.

Στην κατώτερη εκδήλωση λειτουργεί με αλαζονεία, απληστία και ψευδαίσθηση παντοδυναμίας. Αντίθετα στην ανώτερη, επεκτείνεται για τη διεύρυνση της συνείδησης και όχι της ύλης. Ενώνει, προστατεύει, διδάσκει και διδάσκεται για να χτίσει και να υπηρετήσει το σύνολο

Νότιος Δεσμός – Η προσκόλληση στο Παρελθόν

Ο Νότιος Δεσμός είναι ένας από τους βασικούς καρμικούς παράγοντες ενός αστρολογικού χάρτη. Το ζώδιο και ο οίκος στα οποία βρίσκεται φανερώνουν ποιότητες και συμπεριφορές που μας είναι πολύ οικείες από το απώτερο παρελθόν, με συνέπεια να έχουμε την τάση να εμμένουμε σε αυτές από συνήθεια. Ανώτερος σκοπός μας όμως, είναι να καλλιεργήσουμε αυτές του Βόρειου Δεσμού ο οποίος βρίσκεται στο απέναντι ζώδιο.

Με άλλα λόγια, ο Νότιος Δεσμός μας κρατά προσκολλημένους σε γνώριμα μοτίβα, εγκλωβίζοντάς μας σε μία ζώνη άνεσης, εμποδίζοντας έτσι την εξελικτική μας πορεία.

Άγαλμα του Επαμεινώνδα, έργο του Γεώργιου Καλακαλλά, στη Θήβα.
Ο ελληνικός κόσμος το 357 π.Χ.

Το 357 π.Χ., η Σπάρτη ήταν οριστικά αποδυναμωμένη και απομονωμένη μετά την καθοριστική συντριβή από τους Θηβαίους στα Λεύκτρα (371 π.Χ.). Η ξεπερασμένη και σκληρή κουλτούρα της οδήγησε σταδιακά στην αυτοκαταστροφή.

Η Θήβα, χάρη στις χαρισματικές προσωπικότητες του Επαμεινώνδα και του Πελοπίδα, κατάφερε να γίνει η μεγαλύτερη δύναμη στον ελλαδικό χώρο για περίπου μία δεκαετία. Ο θάνατός τους όμως δεν αναπληρώθηκε ποτέ, αφήνοντάς τη στάσιμη.

Η Αθήνα δεν ορθοπόδησε ποτέ μετά την ήττα στον Πελοποννησιακό Πόλεμο, σχεδόν μισό αιώνα νωρίτερα (404 π.Χ.). Κατάφερε να ξαναγίνει η σημαντικότερη ναυτική δύναμη στον ελληνικό κόσμο αλλά με περιορισμένη πολιτική επιρροή και οικονομικούς πόρους. Η υπερηφάνεια και η γοητεία της παλιάς δόξας όμως, δεν έφυγαν ποτέ.

Αθήνα – Η Γοητεία της Εξουσίας

Με τη Σπάρτη πλέον εκτός ανταγωνισμού, η Αθήνα κυριευμένη από τη γοητεία της εξουσίας, του ευρέος ελέγχου και του «ενός που βρίσκεται στο επίκεντρο», ξεκίνησε να επιβάλλει παράνομα τις παλιές πρακτικές της. Κατέλαβε τη Σάμο, έβαλε φρουρές σε συμμαχικές πόλεις και οι στρατηγοί της άρχισαν να εκβιάζουν χρήματα.

Οι μεγαλύτεροι σύμμαχοι της Β’ Αθηναϊκής Συμμαχίας (Χίος, Ρόδος, Κως, Βυζάντιο) αγανάκτησαν και έτσι η κατάσταση οδηγήθηκε στον Συμμαχικό Πόλεμο του 357 π.Χ. Η Αθήνα προσπάθησε να τους υποτάξει με βία (Άρης) για να διατηρήσει τα παλιά προνόμια της εξουσίας που όριζε ο Νότιος Δεσμός στον Λέοντα όπως και τον έλεγχο της ευρύτερης περιοχής (Δίας). Η εμμονή στο παρελθόν κατέληξε στην ήττα, με συνέπεια να υποστεί σημαντικές απώλειες στρατιωτικά, οικονομικά και να χάσει οριστικά τη ναυτική της υπεροχή.

Μακεδονία – Ο Καταστροφέας και η νέα Δημιουργία

Κατά το ίδιο έτος, το μέχρι τότε δευτερεύον βασίλειο της Μακεδονίας εξελίσσεται σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα ως η νέα αναδυόμενη ηγεμονία στην Ελλάδα.
Όταν ο Φίλιππος Β’ (πατέρας Μ. Αλεξάνδρου) ανέλαβε τον βασιλικό θρόνο δύο χρόνια νωρίτερα, θέλοντας να αποφύγει πόλεμο με την Αθήνα, έκανε μια μυστική συμφωνία: εκείνος θα καταλάμβανε την Αμφίπολη και στη συνέχεια θα την παρέδιδε στην Αθήνα με ανταλλάγματα.

Η Αθήνα πάντα ήθελε να ανακαταλάβει την Αμφίπολη λόγω των χρυσωρυχείων του Παγγαίου όρους (ο χρυσός είναι το μέταλλο της 1ης ακτίνας) και της ξυλείας της.

Όταν η πολιορκία ξεκίνησε, οι Αμφιπολίτες έστειλαν απεσταλμένους στην Αθήνα, ζητώντας βοήθεια και δηλώνοντας την πρόθεσή τους να παραδοθούν σε αυτήν, παρότι η Αμφίπολη ήταν πλέον ανεξάρτητη πόλη-κράτος εδώ και αρκετές δεκαετίες. Οι Αθηναίοι αρνήθηκαν λόγω του προσυμφωνημένου σχεδίου με τους Μακεδόνες. Δεν υπολόγισαν όμως ότι ο Φίλιππος δεν θα τηρούσε την υπόσχεσή του αλλά θα κρατούσε την Αμφίπολη για τη Μακεδονία.

Μέσα από αλλεπάλληλα χτυπήματα το 357 π.Χ., η προσπάθεια της Αθήνας να ανακτήσει την παλιά της δύναμη (Νότιος Δεσμός στον Λέοντα) αποδείχθηκε μια παρελθοντική γοητεία εξουσίας.

Ο Φίλιππος λειτούργησε ως «Καταστροφέας» της 1ης ακτίνας. Με την κατάληψη της Αμφίπολης εισήγαγε νέες τεχνικές και αναδιοργάνωσε τον στρατό (Άρης-Δίας). Αποδυνάμωσε τον φθίνοντα θεσμό των πόλεων-κρατών και προετοίμασε το έδαφος για την Ελληνιστική περίοδο των μεγάλων μοναρχιών, που θα ακολουθούσε με τον Μέγα Αλέξανδρο. Η Μακεδονία, από περιφερειακό βασίλειο, αναδείχθηκε σε νέα μεγάλη δύναμη «συντρίβοντας τον δρόμο προς την ενσάρκωσή της».

«Η Δικαιοσύνη του Φιλίππου Β’ της Μακεδονίας» (περ. 1550–1560) ~ Giulio Campi
Η σημερινή αντιστοιχία

Στη σύγχρονη πραγματικότητα, σε συνδυασμό με την εικοσαετή διέλευση του Πλούτωνα στον Υδροχόο (2024–2044) και τη σταδιακή έλευση της Υδροχοϊκής εποχής, τα ίδια διλήμματα επανέρχονται σε μεγαλύτερη κλίμακα αλλά με την ίδια ουσία.

Κάθε σύστημα εξουσίας που προσπαθεί να επιβάλει τον έλεγχό του λόγω παλαιότερων προσκολλήσεων, είναι καταδικασμένο να καταρρεύσει. Όχι ως ένα μοιρολατρικό γεγονός, αλλά ως συνέπεια των διαφορετικών απαιτήσεων που θέτει κάθε εποχή. Πρόκειται για κάτι που συμβαίνει ήδη και θα επεκταθεί περαιτέρω τα επόμενα χρόνια, τόσο σε συλλογικό επίπεδο όσο και στις προσωπικές μας συμπεριφορές.

Με κλειδί την έννοια της αποκέντρωσης και τη μετατόπιση της δύναμης από το κέντρο προς την περιφέρεια, η τριπλή σύνοδος των ημερών μας δείχνει τον δρόμο της χρήσης της Δύναμης και της Θέλησης, με οδηγό την Αγάπη, για την υπηρεσία του κοινού καλού.

Κύλιση στην κορυφή